ÞIVAN Û AZAN Þivanek ji gundekî Da rê çû bajarekî Qet cara nehatibû Hîn nuh bajar dîtibû Pel pel dinêrî l' bajêr Mêze dikir jor û jêr Dît yek li ser minarê Diqîre heta b'jêrê Mirovek di wir re diçe Þivan jî jê dipirse: "Evê hanê li jor e Çi ye weha diqîre Bo çi derketîye jor Weha dike bore bor" Mêrik lê vedigere Weha dibêje jê re: "Ê li jor muezîn e Ew azanê dixwîne Bang dide ew her rojê Bo xelk werin nimêjê" Þivan tê nagihîje Îcar weha dibêje: "Gelo nimêj bo çi ye? Zerara pêz tê heye?" Mêrik dinêre, þivan Hay nîne ji van tiþtan Êdî ew jî wa dibê: Bo pez tiþtekî nabê Ew bo hin kesên din e Zerara pêz tê nîne. Þivan dibêje: Ger nîne zerar li pêz Heta tê de heye hêz Ji jor heta bi jêrê Bira bike qîrqîrê. M. Lewendî Dîyarbekir, 1980, (Hêlîn, no:6, 1983)